Cry Me A River

 
Die namiddag op Twitter:

Er kwam één reactie: een mij onbekend heerschap vond het zinvol om me een link naar de “no blame methode” te tweeten.

Onder het motto “vergeef het hen, want ze weten niet waarover ze spreken” heb ik hem maar genegeerd.

Zou hij 48 uur met mijn trauma’s moeten leven, hij piepte gegarandeerd anders.

En ook — nee, wat zeg ik: vooral —straffeloze kutmaatschappij (pardon my French) waar we blijkbaar medelijden moeten hebben met daders terwijl slachtoffers keer op keer in de kou blijven staan en naar zowel hulp als gerechtigheid kunnen fluiten.

Ik zwijg niet meer.

Terug naar huis

 
Het begon ooit met krd.net en na rijp beraad (of zoiets) is de cirkel nu rond.

Dra terug meer berichten. Hoop ik.

Muziekjes 2018

Waar ik zoal naar luister met PinkyPod v2.

Geen verrassingen, lijkt me.

Voor de goede orde

Wie introvert is en/of gesteld op privacy en rust, stemt beter niet Groen.

Waarom? Daarom: “Iedereen moet tegen 2024 zijn buren kennen.”

Eigenlijk is het tegen mijn gewoonte en principes om nog aan internet discussies te beginnen, maar echt, mensen, probeer me geen sociale interactie in de offline wereld op te dringen.

JUST. DON’T.

Ik speel al lang niet meer mee, en aan het aantal onverwachte likes dat mijn reactie kreeg te oordelen, ben ik niet de enige.

Quote / Unquote

“What happens to our dreams when we realise they’re never going to come true?
They turn into nightmares.”

      — Jessica Jones

Helaas kan dit naar mijn ervaring ook gebeuren met dromen die wél werkelijkheid worden. Zie zo bijvoorbeeld Emmy’s desastreuze dagen als programmeur bij diverse ICT bedrijfjes.